Hai que ir morrendo, por favor (ou iso parece)

Este pode ser o novo slogan do Ministerio de Sanidade. A verdade e que soa ben: “Hai que ir morrendo, por favor. Goberno de España”. Recordemos como escomenzou o ano 2013 coas sorprendentes declaracións dun suxeito chamado Taro Aso -responsable do área económica do goberno nipón- pedindo aos anciáns que, por patriotismo, désense “un pouco de présa en morrer” (parece que había que evitar o oneroso gasto que representa para ese país o pago da súa atención médica).

Estas declaracións, que levan ata límites inusitados a política de austeridad que tanto gusta á máis rancia dereita, pretenden que un país onde a cuarta parte da poboación supera os 60 anos (máis de 30 millóns de cidadáns na actualidade, e arredor de 50 no horizonte do ano 2060) dé as costas a cidadáns que durante a súa vida laboral contribuíron ós distintos sistemas de saúde e de previsión social que deberían garantir o dereito a vivir dignamente (en particular nas súas etapas finais). O ministro xaponés furta os coidados paliativos ós enfermos termináis e ancians, nega a posibilidade de prolongala vida mediante tratamentos médicos e despreza a atencion ós dependentes.

O que para moitos españois pasou desapercibido na prensa, ou considerouse unha excentricidade dun señor baixiño e de cor amarelo das antípodas, parece estar tamén incluído na cadea de atropelos que Mariano e a súa camarilla de «insidioshos» teñen reserva dos para os nosos dereitos.

Galicia, como Xapón, é unha poboación que envellece rápidamente. Na actualidade case un terzo da nosa poboación é maior de 60 anos e contamos -como o Imperio do Sol Nacente- cunha esperanza de vida das máis altas do mundo. Por iso nosa dereita cavernaria escomenzou a recortar (e ata suprimir) servizos orientados a cubrir as necesidades particulares dos vellos cidadáns. Principiaron co invento do “re-pago” de medicamentos, seguiron coa tala de axudas a coidadores, e logo eliminaron a gratuidade dos servizos de teleasistencia. Que se lles antoxará despois?

Agora, polo que se avizora, a última sorpresa -que non derradeira- é “modular” (e todos sabemos que siñifica na neolingua da dereita a verba modular) a cuantía das pensións sobre a inhumana base da elevada esperanza de vida dos pensionistas.

Juan Carlos Mejuto«Mariano e a súa cuadrilla ministerial esquécense de que cada traballador aporta unha cantidade de diñeiro mensual durante toda a súa vida activa para financiar os mecanismos de previsión do estado, e fúrtanlle os seus ben gañados dereitos. As pensións son froito das cotizacions: metemos un diñeiro a prazo fixo na conta dun banco que se chama Estado, e abonamos unha prima mensual nunha aseguradora que tamén se chama Estado, non si? Pois non; cando Mariano & Co. podan as pensións, en lugar de revalorizalas de acordo co que a lei establece, fulminan prestaciones sanitarias é… simplemente, denegan un servizo xa pagado. Eu chamaríalle doutro xeito menos xentil: ESTAFA ou ROUBO (elixan Vostedes).»

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.