GRÂNDOLA, VILA MORENA

Xosemanuel Galdo-FonteHoxe 25 de Abril, hai 40 anos que nosa veciña Portugal espertaba ao son de Grándola, Vila Morena, unha canción revolucionaria de Zeca Afonso que emitida por Radio Renascenza chegaba ás ondas como transmisión inequívoca, contrasinal esperada, para que se iniciase o levantamento militar por parte do Movemento dás Forzas Armadas – MFA, cuxa significación foi coñecida pola revolución dos caraveis, acción, que poría fin á ditadura salazarista que se mantiña no poder lusitano desde 1926. Resulta significativo resaltar, que tras aquela xornada da toma do poder para promover a transición democrática, os membros do alzamento, ademais de intervir e ocupar todos os puntos estratéxicos do país, tras o triunfo, como vencedores daquela contenda de caravel no fusil, unha das primeiras medidas tomadas nas súas funcións de goberno, foi, erradicar o risco involucionista, e en previsión cautelar a tal perigo, promoveron a urxente nacionalización da banca dada a significada posición do sector financeiro en sutís asonadas contrarrevolucionarias ou a obstaculización na apertura democrática. Agora, ás portas do 38.º aniversario do triunfo daquela emblemática revolución, o balance do período democrático non ten segundas interpretacións, e por tanto, non deixa lugar a equívocos. A esperada estabilidade e progreso que en boa lóxica debese acompañar o cambio de réxime, contra tal tendencia, co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social, creando unhas condicións de quebranto que facilitaron a entrada en escena dunha crise irreversible, cuxo descontrol, foi caldo de cultivo apropiado para que os mercados financeiros mantivesen un acoso sen tregua, que planificadamente conduciría ao aínda recente plan de rescate, cuxas consecuencias, mais que frear o retroceso económico, somen o futuro do país veciño na noite dos tempos. A banca portuguesa tiña tomado o desquite pola confiscación sufrida durante o período posrevolucionario, e coa colaboración necesaria do armazón financeiro mundial, os socios preferentes do club da UE e o achegue loxístico do Fondo Monetario Internacional, aproveitando a debilidade dunha revolución fracasada e o desgaste dunha clase política, ineficaz e aburguesada. converteron o referente daquel cambio positivo, nunha indecente oportunidade para satisfacer os seus instintos máis perversos. Así foi como, disfrazando de auxilio a súa intervención en rescate, incentivaron o seu verdadeiro obxectivo, que non era outro distinto a crear as condicións apropiadas, para converter aquela crise que conxuntamente provocaran no maior negocio especulativo imaxinable a prol dos seus propios intereses. Pero se desde a formalidade dos feitos é concluínte o fracaso da revolución daquel abril do 74 , os triunfadores da súa derrota, mais que celebrar a vitoria, debesen calibrar a gravidade do seu éxito, por canto, esa inxusta tendencia en reproducir o formato da sociedade dos dous terzos, onde tan só un terzo enriquécese en desvantaxe do resto, onde se prodigan os desequilibrios e o avance das inxustizas sociais transfórmase nunha constante , esas circunstancias adoitan traer o acompañamento de efectos inversos ao fin que se persegue. Non debesen esquecer que a caída dun sistema malogrado, non representa o resultado de ningunha conquista, tan só a capitulación duns dirixentes inadecuados . Iso é razón suficiente, para afirmar sen risco ao equívoco, que o espírito daquel abril de 40 anos atrás, mantense perdurable no tempo, e canto maior sexa a presión dos mercados, e mais acentúense as desigualdades , maior será tamén a probabilidade de que outro Zeca Afonso, de súpeto poña en movemento as conciencias estremecidas , difundindo polas ondas, de novo, os sonoros acordes de Grándola Vila Morena, para indicar unha vez mais a través da súa mensaxe, que o pobo é quen mais ordena.10261749_10202661691561485_1778760989_n

 

 

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.