Galicia en galego dende a querencia

A manifestación de maio de 2016 foi un acto festivo, pero tamén reivindicativo para ter en conta que non hai que esquecer as nosas señas de identidade. A lingua como patrimonio de todos, e que entre todos temos que coidar dela para poder pasar a testemuña ao longo do tempo. Mulleres e homes que habitan esta terra verde e preto do mar;  galegos e galegas que viven e soñan Galicia dende unhas premisas de singularidade para o futuro.


Luciu o sol esplendoroso para acompañar aos galegos e galegos que quixeron celebrar o día de maio dedicado ás Letras Galegas. Na mañá de onte, arrancaba da Alameda de Santiago de Compostela unha nutrida manifestación que festexaba a data, pero fundamentamente a xuntanza denunciaba o seu descontento ante o menosprezo e falta de apoio institucional do que está sendo vítima o idioma galego. Reclamábase unha política lingüística por parte da administración galega que poña en valor a lingua, para  evitar dar o traste cos esforzos que se fixeron no pasado e para que non anule as espectativas de futuro.

Este non é un tema baladí. Non preservar os nosos rasgos identitarios é esquecerse do feito de quen somos ou de onde vimos. É camiñar cara a perda de identidade da nosa cultura e non saber a onde imos. Dentro dese bilingüismo que convive en Galicia, e desa liberdade necesaria das súas xentes para expresarse en calquera das dúas linguas, o idioma galego ten que estar en maior consideración para súa preservación.

Pero tamén hai que dicir que a lingua ten que ser acollida dende a tolerancia e a querencia, non dende a obriga inquisidora. O que é prudente e que ninguen abafe as espectativas dun tesouro cultural; nin dende a desidia por menosprezo, nin dende a mirada acusadora da intolerancia. Promover o uso que nace do respeto e o empoderamento libre de intereses espurios podería ser o máis axeitado. Galicia ten unhas características que a fan singular e que a configuran como país, e a lingua forma parte dese xeito de ser e de estar frente o mundo. O lazo de pertenza a unha cultura ten de seu unha lingua, que é de todos, que pon en valor a riqueza e a pluralidade, sempre dentro desa liberdade que todos temos de falala ou non. Aínda que si hai unha rigorosa obriga que é a débeda a ese legado histórico, trátase de fomentar e dinamizar o uso do idioma.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.